Vanwaar Dalton?

Voor alle duidelijkheid:

De bekende gebroeders Dalton hebben niets te maken met onze school!
Ook de natuurkundige John Dalton (de grondlegger van de atoomtheorie) wist nog niets van dalton-onderwijs af!

Maar hoe komen we dan aan het dalton-methodiek?

Daarvoor moeten we kennis maken met mevrouw Helen Parkhurst, een onderwijzeres op een klein schooltje in Wisconsin in de Verenigde Staten van Amerika, aan het begin van de twintigste eeuw. Zij was de enige leerkracht voor 40 kinderen van verschillende leeftijden. Hoe kun je nu op een goede manier lesgeven aan deze kinderen, zonder dat ze naar lange verhalen moeten luisteren  waar ze nog niet, of allang niet meer aan toe zijn? Zij bedacht een heel ongewone manier om al die kinderen op hun eigen niveau en volgens hun eigen mogelijkheden les te geven

Zij liet de kinderen zelf hun weg kiezen in de leerstof en liet ze zelf hun programma’s maken. Daarbij moesten ze die programma’s in de voorgeschreven tijd afhebben. Zo sloot elke leerling als het ware een contract af met de leraar: de leerling beloofde het werk op tijd af te hebben, en de leerkracht beloofde de leerling te helpen waar dat nodig is. Maar de leerlingen konden  voor hulp niet alleen bij haar aan te kloppen; ook medeleerlingen konden daarbij behulpzaam zijn.

Later verbleef Helen Parkhurst in de plaats Dalton, waar zij privé-les gaf aan de dochter van een rijke familie. Deze familie hielp haar onderwijsplannen verder uit te voeren op een school die zij zelf oprichtte in New York. Deze school kreeg de naam ‘The Dalton School’ en bestaat nu nog.

Uiteindelijk schreef zij een boek over haar onderwijs-ideeën. Daarin liet ze zien dat de drie dalton-principes (vrijheid, zelfstandigheid en samenwerken) nauw met elkaar samenhangen. Belangrijk is dat leerlingen actief met de leerstof bezig zijn.

Helen Parkhurst vond dat school en opvoeding niet twee verschillende dingen zijn. Leren doe je niet alleen op school, leren doe je in je hele leven, en voor je hele leven. Volgens haar leer je niet alleen van je leraar, maar ook van jezelf en van je medeleerlingen.

Een daltonschool is een school zoals vele anderen. Maar de rode draad in elke daltonschool vormen nog steeds de drie ‘daltonpijlers’:

• Vrijheid in gebondenheid. Dit betekent niet dat zomaar alles mag! Je maakt keuzes, binnen de grenzen die je leraar aangeeft. Deze keuzemogelijkheden worden steeds ruimer, en gaan altijd uit van het principe van de toenemende eigen verantwoordelijkheid.
• Zelfstandigheid. Je krijgt kansen, maar bent ook zelf bezig je programma’s uit te stippelen, en je doelen te stellen. Je leraar legt uit, en helpt je bij wat je nodig hebt om vooruit te komen.
• Samenwerken. Buiten school, later bij studie of beroep, werk je samen met mensen die je meestal niet zelf uitgekozen hebt. Van samenwerken leer je luisteren, rekening houden met anderen, en respect hebben voor elkaar. Je bent immers niet alleen verantwoordelijk voor jezelf maar ook voor je omgeving.

Geen twee daltonscholen zijn hetzelfde; elk is op zijn eigen manier op deze pijlers gebouwd.  Hoe dit op het Stedelijk Daltoncollege gaat, is te vinden op het gedeelte voor ouders op de site.